Yeni Araştırmanın Bulguları
Cancer Research UK tarafından finanse edilen araştırmalar, prostat kanserini önlemeye yönelik yeni yollar sunabilecek kan örneklerinde ipuçları buldu. Oxford Population Health ekibi, 20.000’den fazla erkek üzerinde yapılan bir çalışmada, belirli bağışıklık aktivasyon proteinlerinin daha yüksek seviyelerinin prostat kanseri riskinin daha düşük olmasıyla ilişkili olduğunu keşfetti.
Önceden bilim insanları, prostat kanserinin vücudun bağışıklık savunmalarını tamamen baskılayabileceğini düşünüyordu; ancak bu bulgular, durumun daha karmaşık olduğunu gösteriyor. Bazı erkeklerde bağışıklık sisteminin anormal prostat hücrelerini kanser geliştirmeden temizleyebileceği anlaşılıyor.
Önemli Bağışıklık Proteinleri
Çalışmanın baş yazarı Dr. Mahboubeh Parsaeian, “Prostat kanseri genellikle bağışıklık açısından ‘soğuk’ olarak değerlendirilir; yani güçlü bir bağışıklık yanıtı başlatması pek olası değildir,” dedi. “Ancak bulgularımız, bağışıklık sisteminin prostat kanserinin erken gelişiminde veya baskılanmasında bir rol oynadığını öne sürüyor.”
Bu durum, bağışıklık sistemini güçlendirmeye yönelik tedavilerin prostat kanserini önlemede hedeflenmiş araçlar haline gelebileceğini gösteriyor.
Kanda Bulunan İşaretler
Bugün Nature Communications dergisinde yayımlanan bu çalışma, bağışıklık sistemi ile prostat kanseri riski arasındaki bağlantıları araştıran en büyük çalışma olarak kaydedildi. Araştırmacılar, Avrupa Prospektif Kanser ve Beslenme Araştırması (EPIC) verilerini analiz ederek, prostat kanseri gelişen 1.434 erkek ile eşleştirilmiş 1.434 erkek arasındaki 368 bağışıklık ve iltihapla ilişkili protein seviyelerini karşılaştırdı.
Ayrıca, UK Biobank’taki 21.481 erkek katılımcıdan elde edilen verileri analiz ettiler. Burada, belirledikleri proteinlerin prostat kanseri riski üzerinde doğrudan bir etkisi olup olmadığını araştırmak için genetik testler uyguladılar.
IL-15 ve PARP1’in Rolü
Birçok önemli bulgu arasında, kanserle mücadele eden T hücrelerini ve doğal öldürücü hücreleri destekleyen interleukin-15 (IL-15) yer aldı. Analizlerde, IL-15 seviyelerinin yüksek olması, yedi yıl veya daha uzun süre sonra prostat kanseri riskinin %14 daha düşük olmasıyla ilişkili bulundu. EPIC grubunda ise, yüksek IL-15 seviyeleri, ileri prostat kanseri riskinin %26 daha düşük olmasına bağlıydı.
PARP1 adlı DNA onarım proteini ile ilgili başka bir potansiyel yol da belirlendi. Araştırmacılar, yüksek PARP1 seviyeleriyle ilişkili genlere sahip erkeklerin prostat kanseri riskinin arttığını buldu. PARP inhibitörleri, BRCA1 veya BRCA2 gibi DNA onarım yollarında bozulmalar gösteren prostat kanserleri için tedavi amaçlı kullanılmakta, ancak şu an için kanser önlemede kullanılmıyor.
Gelecek Adımlar
Prostat kanseri riskini güvenli bir şekilde azaltmak için bu bağışıklık güçlendirici ve DNA onarım proteinlerini etkilemenin mümkün olup olmadığını test etmek, sonraki adım olacak. Bu, Cancer Research UK’nin Prostat Kanseri Etiyolojisi ve Önleme (PCAP) programı aracılığıyla gerçekleştirilecek.
PCAP programında yer alan Prof. Ruth Travis, “Bu zenginleştirilmiş popülasyon çalışmaları, kanser anlayışımızı dönüştürüyor,” dedi. “İlk kez, hastalık teşhisi konmadan yıllar önce hastalığın biyolojisini inceleme fırsatı sunuyor.”
